اتاق 42

سِنادختری ۱۸ ساله با موهای قهوی‌ای و چشم‌های خاکستری بود.

برای ادامه تحصیل، به خوابگاه شبانه‌ روزی‌ای در دل کوه مه‌آلود فرستاده شد، خوابگاهی به نام بل‌مور.

شومینه‌‌های قدیمی و راهروهایی که انگار هیچ پایانی نداشتند، فضای خوابگاه را اسرارآمیز می‌کردند.

وقتی سِنا وارد اتاقش شد، متوجه چیز عجیبی شد:

دیوارهای اتاق انگار صدای تق‌ تق ‌تق می‌دادند،

مثل اینکه کسی با انگشتانش علامتی می‌داد.

سنا نگران و ترسیده بود.